Mijn bevalling van Vieve
En ondanks dat Vieve inmiddels bijna 5 is wil ik haar bevallingsverhaal nog heel graag uitschrijven en delen. Ik was eraan toe. Ik was me er bewust van dat dit hoogstwaarschijnlijk mijn laatste zwangerschap en laatste bevalling zou zijn, en ik had er optimaal van genoten. Zonder dat het geforceerd voelde had ik er alles uitgehaald en had, heel belangrijk, vooral ook goed voor mezelf gezorgd. En voor na de bevalling had ik het goed geregeld: verlengde kraamzorg, ouderschapsverlof voor Roel, mijn moeder die daarna zou kunnen ondersteunen. Dat ik bij Lilou meer tijd nodig had om te herstellen dan waar ruimte voor was had er goed ingehakt en ik wilde dat echt niet nog een keer laten gebeuren. Nu ging ik minimaal voor 40 dagen kraamtijd, veel in bed, veel met de baby. Maar uiteraard valt een bevalling en de periode daarna nooit te voorspellen.
Geplande keizersnede
We moesten om 8:30u in het ziekenhuis zijn. Omdat we nog in Coronatijd zitten mag Roel met me mee en de hele opname bij me blijven, maar hij mag het ziekenhuis tussentijds niet verlaten. Mijn moeder verblijft daarom bij ons thuis en past op Jolie en Lilou. Lilou huilt hartverscheurend als we vertrekken, alsof ze weet wat we gaan doen. Ze is nog maar 20 maanden en ik ben nog nooit zolang bij haar vandaan geweest. Jolie brengen we zelf nog naar school. Ik vind dat een fijn en gezellig idee. Straks als ze uit school komt heeft ze er een zusje bij!
We rijden door naar het ziekenhuis en worden daar heel hartelijk ontvangen. In tegenstelling tot wat ik gewend ben in het Franciscus is het contact heel persoonlijk en voel ik me helemaal geen nummer. Alles gaat ook veel sneller, voor ik het weet sta ik met ziekenhuisbed en al voor de OK. Het infuusprikken wil maar niet lukken. Ik word in totaal 12x geprikt door 3 verschillende verpleegsters. Ondanks dat dit natuurlijk helemaal niet fijn is, blijf ik rustig en voel ik me ontspannen. Uiteindelijk zit er een infuus in, maar tijdens de keizersnede wordt er nog eentje bij gezet in mijn andere arm omdat het niet voldoende doorloopt. Gelukkig gaat het zetten van de ruggenprik soepeler haha!
Op de ruggenprik heb ik van te voren nogal gehamerd. Bij Lilou was die verkeerd gezet waardoor ik tot mijn kin verdoofd was en mijn bloeddruk dipte, dat wil ik niet nog een keer. En geen idee of het echt verschil maakt voor de manier waarop ze ‘m zetten, maar ik voel me in ieder geval gehoord en serieus genomen. In tegenstelling tot de keren bij Jolie en Lilou waarbij ik het amper voelde, doet het nu wel pijn. Een misselijkmakend, weeïg gevoel, wat gelukkig snel wegtrekt. De artsen houden me op de hoogte van iedere stap en een verpleegster neemt foto’s. Het is zo bijzonder hoe je daar ligt, zo alert en bij, terwijl er achter een scherm door zoveel lagen van je buik wordt gesneden en gescheurd. Steeds een stapje dichter bij de baby. En dan opeens hoor je het huiltje, ze is er! Onze Vieve. Vieve Cato Aimée. En ze leeft, altijd weer een opluchting! ‘Het is maar goed dat ze met een keizersnede geboren is, want de navelstreng zit 2x om haar nek,’ zegt de arts en ik voel een vlaag van opluchting door me heen gaan. Wat kan er toch veel misgaan en wat ben ik blij dat ik dit nóóit meer hoef te doen!
Huid-op-huid met papa
Vieve maakt een goede start. Roel is erbij als ze wordt gecontroleerd en schoongemaakt, ik kijk vanuit het bed mee. Er terwijl ik nog gehecht wordt leggen ze haar bij me en wil ze meteen drinken. Prima, fijn zelfs, ik leg haar meteen aan en ze drinkt alsof ze nooit anders gedaan heeft. De arts vraagt of ik me goed voel. Ik voel me geweldig! Maar mijn bloeddruk is zorgwekkend laag. Ik krijg medicatie via het tweede infuus wat aangelegd is, maar het mag niet baten. Terwijl ze ons naar de verkoever rijden krijg ik ook nog eens een allergische reactie. Binnen no time zit ik onder de witte en rode schijven op mijn arm en mijn nek. De mevrouw van de verkoever en de aan ons gekoppelde verpleegster discussieren of Vieve bij me mag blijven of niet. Volgens de verkoevermevrouw herstel ik sneller als ze de baby meenemen, volgens de verpleegster gaat het belang van een goede hechting voor en blijft het kind bij de moeder. Roel neemt de regie, zoals afgesproken in het geboorteplan: Als er iets niet goed is met mij, blijft de baby bij hem. En zo spreken we het ook af. Ze mogen haar meenemen, zodat ik opgelapt kan worden, maar ze gaat niet in een wiegje. De gehele tijd dat ik er niet ben, ligt ze huid-op-huid bij Roel, en dat gaat eigenlijk heel goed. Het duurt bijna 2 uur tot ik eindelijk naar ze toe wordt gebracht. Iedere 10 minuten wordt mijn bloeddruk gemeten, maar die blijft veel te laag. Ik ben een beetje high van de meds en vooral héél vrolijk, ik krijg een ijsje en zie door een klein raam hoe zich buiten een ware sneeuwstorm voltrekt (in april!), maar na een poosje word ik toch wel ongeduldig. Ik voel me PRI-MA! En zou Roel het iedereen al verteld hebben? Maken onze ouders zich zorgen als ze maar niks horen?
Een paar verdiepingen boven mij ligt Roel met Vieve op z’n borst, heeft uiteraard het moment van iedereen inlichten bewaard voor als ik terug ben, maar ook hij begint zich zorgen te maken omdat het wel heel lang duurt. Onze verpleegster zet er nog even wat druk op en dan mag ik mee om eindelijk, ein-de-lijk, van mijn kind te genieten! En van de sushi die ik meegebracht heb, want na een bevalling heb ik altijd heel veel trek!
Natuurlijk was het niet leuk dat Vieve zo kort na de geboorte bij me weggehaald werd. Maar omdat ik wist dat ze in goede handen was en ik vanaf dan gewoon weer lekker onafscheidelijk met haar was, heeft het eigenlijk niet heel veel met me gedaan. Ik heb de bevalling als heel positief ervaren, het was één grote roze wolk.
De dagen in het ziekenhuis waren heel ontspannen. Jolie en Lilou mochten een uurtje langskomen om hun zusje te zien (mijn moeder mocht niet meer naar binnen, ze moest in de auto wachten!) en verder mochten we geen bezoek ontvangen. Mijn herstel ging razendsnel en met Vieve ging het heel goed. Natuurlijk miste ik de andere kinderen en verheugde ik me om naar huis te gaan, maar als ik eraan terugdenk was het echt een magische tijd, een kleine bubbel met alleen ons drieën. Zo'n typische moment wat echt nooit meer terugkomt.
Hoesten na een keizersnede... auch!
En net als je denkt dat het niet mooier kan, moet het uiteraard weer even tegen zitten. Eenmaal thuis word ik ziek en een week na de bevalling test ik positief op Corona... Roel volgt niet veel later. We worden gelukkig niet heel erg ziek, maar hoesten na een keizersnede.... auch! En ook Vieve is een dagje beroerd met lichte koorts, niets ernstigs, maar bij een baby van 10 dagen toch wel heel spannend. Alle hulp stopt. Geen kraamhulp meer, geen verloskundige die langskomt, geen kraambezoek. Jolie niet meer naar school, want ons hele gezin moet in quarantaine. Op dat moment baalde ik, maar achteraf gezien was het een hele bijzondere periode. Zo op elkaar aangewezen zijn geeft echt nog meer verbinding. En vrienden sturen taart, hangen tassen met boodschappen aan de deur. En omdat Roel zijn ouderschapsverlof pas in zou gaan na zijn ziekteverlof is hij uiteindelijk 8 weken thuis! We hebben echt optimaal van die eerste periode kunnen genieten!
En 3 kinderen, ik vind het geweldig. Het is zo'n fijne balans! Inmiddels zijn ze 4, 6 en bijna 10 en ja, het is soms aanpoten. Maar het is ook zo'n mooie, liefdevolle chaos! Ik zou het niet anders willen!
En 3 kinderen, ik vind het geweldig. Het is zo'n fijne balans! Inmiddels zijn ze 4, 6 en bijna 10 en ja, het is soms aanpoten. Maar het is ook zo'n mooie, liefdevolle chaos! Ik zou het niet anders willen!
